Crippled Before the Dwelling Place of God
Ostatni utwór doprowadza podróż bohatera do tragicznego i ostatecznego końca. Scena rozgrywa się u bram tego, co mogłoby być niebem, królestwem Boga, jednak on sam czuje się złamany i całkowicie odizolowany na jego progu. Każdy wers przekazuje miażdżącą rozpacz po przejściu piekła i męki, tylko po to, by odkryć, że już nigdy nie będzie w stanie zaznać spokoju.
I lay, torn and aghast, at the gates of the dwelling place of God
My body is broken
Every bone shattered against its rails
Every vein spilled across its towers
My blood flows in rivers with the grain
Bohater leży w stanie całkowitego wyniszczenia, fizycznie i duchowo złamany. „Bramy domu Boga” sugerują, że dotarł do końca swojej podróży, jednak jego ciało jest roztrzaskane i zakrwawione, podkreślając ogromne cierpienie, jakie musiał znieść, aby tu dotrzeć. Pomysł, że jego krew płynie “rzekami z ziarnem”, maluje obraz jego życiowej esencji łączącej się z otoczeniem, jakby stawał się jednością z pustką i złamaniem, które go teraz definiują.
If I could cry still, I would
But all tears are spent
My mouth shudders the words I screamed
As I pounded on those unmoving doors
My silent lament
Wyprany z wszelkich emocji, protagonista nie może już płakać, co podkreśla jego wewnętrzne opustoszenie. Wali i krzyczy do nieruchomych drzwi domu Boga i spotyka się z milczeniem. Jego krzyki pozostają bez odpowiedzi, zostawiając go w stanie cichej żałoby po samym sobie.
There is no greater Hell than isolation
And so as you were in life
You shall be in death
Alone within, alone without
Ten wers wprowadza ostatnią, okrutną ironię: karą protagonisty jest cierpienie samotności przez wieczność, zarówno za życia, jak i po śmierci. Jego samotność, która zaczęła się jako wewnętrzne wyobcowanie lub być może odizolowanie się od wszystkich wokół, istnieje teraz na jeszcze większą, wieczną skalę. To ostateczna, niezniszczalna izolacja, samotność bez możliwości zjednoczenia z nikim i jakiejkolwiek ulgi.
In the eons, that echo twists and throbs
And coalesces beside the palest form of quivering
Outside the dwelling place of God
A crystal hand caresses his face
Closing the eyes of his unseeing frown
I felt that final kiss with lightning’s crack
The echo reaches through time and space in the black
From that old room with the rope
As my vertebrae snaps
Upływ „eonów” wskazuje, że został tu pozostawiony, by znosić izolację przez niekończący się czas. „Kryształowa ręka” pojawia się ponownie, niemal jako akt miłosierdzia, delikatnie zamykając oczy, co może reprezentować tymczasową ucieczkę lub symboliczną śmierć, chwilowe uwolnienie od świadomości jego udręki. Ten delikatny dotyk stanowi niesamowity kontrast do ogromnego cierpienia, którego doświadczył, podkreślając kruchość jego złamanego stanu. Tutaj bohater rozmyśla o swojej śmierci, sugerując, że wiązała się ona z powieszeniem („ten stary pokój ze sznurem”). „Moje kręgi pękają” przypomina moment jego samobójstwa, akt, który być może zapoczątkował tę podróż do piekła. Ta niespodziewana retrospekcja łączy jego śmiertelne życie z jego obecnym losem, tworząc kulistą narrację, w której jego cierpienie w śmierci odzwierciedla jego cierpienie za życia. „Ostatni pocałunek z trzaskiem pioruna” sugeruje, że został potępiony od tej chwili i teraz jest to wiecznie powtarzane w jego złamanej, niekończącej się egzystencji.
