Second Death
Trzeci utwór z albumu ukazuje głębszy poziom udręki, w którym indywidualne cierpienie protagonisty miesza się z mściwą chęcią patrzenia jak inni przechodzą przez to samo. Stoi na “ołtarzu”, osadzając go w pozycji władzy w piekielnym wymiarze, podczas gdy sam jest przecież w tej agonii uwięziony.
When I stand upon my altar
Resplendent in profane glory
I shall care not for the maggots squirming beneath me
Now squirm, you will squirm maggot, you will squirm
Bohater opisuje siebie stojącego na „ołtarzu”, co sugeruje zmianę jego roli z ofiary na coś niemal czczonego lub wywyższonego, choć w „profanalny” sposób. Zdaje się, że nabiera on wypaczonego poczucia władzy lub wyższości nad innymi potępionymi duszami – „robakami wijącymi się pod nim”. Powtarzanie „wij się robaku, będziesz się wił” wzmacnia jego wstręt i pogardę dla nich, nawet gdy nadal jest czynnym uczestnikiem tego cierpienia.
Your pathetic shells will crack
Under the weight of agony
In the shadow of the blackest spire
In the deepest circle, the bend
„Żałosne skorupy” to prawdopodobnie fizyczne formy lub tożsamości potępionych. Pękanie ich „skorup” symbolizuje unicestwienie ich poprzednich wcieleń pod niekończącą się agonią. Odniesienie do „najczarniejszej iglicy” i „najgłębszego kręgu” umieszcza tę scenę na głębokim poziomie piekła, rezonując z obrazami piekła Dantego, gdzie najgorsze formy kary występują w najgłębszym kręgu.
A knee, a back, desperate supplication
They could never imagine such pain as this
Squirm beneath me, I care not
Your pathetic shells will crack
W piekle wszyscy są zmuszani do poddania się, z kolanami i plecami zgiętymi w „rozpaczliwej prośbie”. Bohater jest od nich oderwany – „nie obchodzi mnie to” – co pokazuje jego przemianę. Jest nie tylko obojętny, ale wydaje się pogardzać cierpieniem innych, prawdopodobnie dlatego, że jest już pochłonięty własną agonią, znajdując satysfakcję w byciu świadkiem ich męki jako ujścia dla własnej bezradności.
Their screams echo in the void
And they echo with mine
The false ring of sacrament
They howl and I howl with them
Tutaj krzyki protagonisty łączą się z krzykami innych, tworząc rezonans, który wypełnia pustkę. „Fałszywy pierścień sakramentu” może sugerować, że ich wspólne wołanie o miłosierdzie lub ulgę jest puste, ponieważ nie ma tu żadnego boskiego zbawienia — tylko cierpienie. Pomimo pogardy dla innych, jest z nimi zjednoczony we wspólnej agonii, niezdolny uciec od swojej roli w tym zbiorowym potępieniu.
My lord, hear us
Free us from this scalding cell
My lord, hear us
Save us from this unending hell
Oh lord, hear me
I suffer in this pit as well
My lord, hear me
I ring truer than deaths keen kneel
Ta część wydaje się uchwycić rozpaczliwe, daremne błagania potępionych, wołających o „pana”, który jest albo nieobecny, albo obojętny. „Parująca cela” może reprezentować intensywność ich cierpienia, nieuniknionego i torturującego, a poza tym jest po prostu gorąco. Ich błagania o wolność podkreślają beznadziejność ich sytuacji. Bohater przyłącza się do próśb, przyznając, że on również głęboko cierpi w tej piekielnej otchłani. Twierdzi, że jego cierpienie „brzmi bardziej prawdziwie niż ostrze śmierci”, być może sugerując, że jego agonia osiąga intensywność wykraczającą poza typowe doświadczenie śmierci.
Beckoning a darkness you all have ushered
The only reality is pain
I want you all to suffer as I have suffered
I want you all to suffer
Suffer
Suffer
Suffer
Suffer
Ta zwrotka sugeruje, że ciemność, którą znoszą, jest ich własnym dziełem — zbiorowym losem, być może wynikającym z ich ziemskich grzechów lub wyborów. Wers „jedyną rzeczywistością jest ból” odzwierciedla zejście protagonisty w całkowity nihilizm, jakby w pełni pochłonął ideę, że cierpienie jest jedyną prawdą w tym wymiarze. Wyraża mściwe pragnienie, aby inni cierpieli tak jak on, sugerując, że nie tylko znosi swoją karę; przyjmuje ją jako swój cel. Końcowe powtórzenia są niemal jak mantra, jakby protagonista był teraz wybrzmiewającym po całym piekle głosem ucieleśniającym piekielne pragnienie zadawania cierpienia. To kulminacja jego transformacji — nie tylko doświadcza udręki, ale stał się częścią mechanizmu, który ją utrwala.
