Foreword (Przedmowa)
Przedmowa to ostatni utwór z albumu, ale zarazem pierwszym. Jeżeli patrzymy na listę utworów, znajduje się na samej górze. Na początku wyjaśniłem, że to przedmowa, a sam tekst sugeruje nam, że powinniśmy zacząć odsłuch albumu od końca.
Stary przyjacielu, zacznijmy od nowa.
Pójdę pozbierać swoje historie – postaraj się nie zdradzić zakończenia.
Minęło tyle czasu.
Przeczytaj mi na nowo wszystkie historie, które kiedyś dzieliliśmy.
Minęło tak wiele czasu.
Postarzeliśmy się.
Przeczytaj mi na nowo wszystkie historie, które kiedyś dzieliliśmy.
Minęło tak wiele czasu.
Ten utwór to swoisty epilog; ostatni rozdział historii Roberta i Annie, ale tym razem opowiedziany z jej perspektywy. Czas nie jest tutaj określony, ale biorąc pod uwagę ton i treść, można przypuszczać, że Annie sama jest u schyłku życia i przygotowuje się na ponowne spotkanie z Robertem – tym razem w zaświatach.
Całość ma nostalgiczny, niemal kojący wydźwięk. Po latach nie ma już gniewu, żalu, bólu. Annie nie chce pamiętać końca ich historii – tego, jak wszystko się rozpadło, jak kłamstwa i manipulacje zniszczyły ich związek, jak Robert popadł w obłęd i popełnił samobójstwo. Chce zapamiętać tylko dobre chwile, „pozbierać swoje historie” i przypomnieć sobie to, co było piękne.
Prośba o nieujawnianie zakończenia jest kluczowa – to sposób na powiedzenie, że przeszłość już nie ma znaczenia. Tylko wspomnienia beztroskich momentów mają wartość, bo to one określają ich relację w oczach Annie.
Pojawia się też silny motyw czasu: „Minęło tyle czasu„. Powtarzanie tych słów podkreśla odległość między teraźniejszością a momentem, gdy byli razem. Przeszłość jest daleko, ale wciąż żywa w jej pamięci.
Ostatecznie, utwór jest pogodzeniem się z losem – nie tylko ze śmiercią, ale i z całą ich historią. Jeśli wcześniejsze utwory były pełne rozpaczy i destrukcji, to ten przynosi ukojenie. To nie jest już opowieść o cierpieniu, a słodko-gorzkie pożegnanie.
