Dreamcore, estetyka snu
Dreamcore to surrealistyczna estetyka używająca motywów powszechnie przypisywanych snom oraz koszmarom. Estetyka ma wywoływać u odbiorcy znajome uczucie, ale jednocześnie zmieszanie, nostalgię i anemoię. Domyślam się, że ostatnie słowo może wprowadzić zamieszanie, więc spieszę z wyjaśnieniami: anemoia to uczucie nostalgii za okresem, którego nigdy nie doświadczyło się osobiście. O ile nostalgia jest tradycyjnie zakorzeniona w osobistych wspomnieniach i doświadczeniach, o tyle anemoia jest bardziej uogólnioną tęsknotą za minioną epoką, często pod wpływem wyidealizowanych przedstawień w popularnych mediach.
Krótko mówiąc, dreamcore jest powszechnie przedstawiany za pomocą obrazów i filmów, które wykorzystują różne „obrazy bazowe”, takie jak przestrzenie liminalne, nierealistyczny teren i struktury (przerobione w Photoshopie wzgórza, unoszące się budynki itp.), a nawet krainy przypominające fantasy, aby nadać obrazowi oniryczny charakter. Kolory są zazwyczaj jaśniejsze i pastelowe, lub bardziej jasne i żywe. Te „obrazy bazowe” podlegają następnie różnym przeróbkom i zostają do nich dołożone dodatkowe elementy, głównie tekst.
Dreamcore ma tendencję do uwzględniania postaci o surrealistycznych cechach. Te postacie pomagają w opowiadaniu historii lub tworzeniu scenariusza, który można zobaczyć we śnie. Mogą również obejmować przestrzenie liminalne. Użycie znaków nie jest wymagane. Tekst jest również powszechnym elementem; waha się od krótkich fraz z bardzo małym kontekstem do całych rozmów lub monologów. Zazwyczaj jest pisany w ogólnej czcionce bazowej, takiej jak Arial, lub czcionce szeryfowej, takiej jak Times New Roman, i może mieć różne kolory, rozmiary, a nawet wzory, w zależności od tego, co najlepiej pasuje do sytuacji. Tekst, podobnie jak znaki, nie jest wymagany.
