Internet od zawsze jest miejscem kreatywności, eksperymentów i wyrażania siebie. W świecie cyfrowym, gdzie granice fizyczne przestają istnieć, estetyki internetowe stały się jednym z najciekawszych fenomenów kulturowych. To, co kiedyś było zarezerwowane dla galerii sztuki, teraz jest dostępne każdej osobie z telefonem w ręku. W erze mediów społecznościowych takie style rozprzestrzeniają się jak wirus, tworząc całe subkultury i przestrzenie, w których ludzie odnajdują poczucie wspólnoty. W tym artykule zapraszam Cię w podróż po najpopularniejszych estetykach internetowych – od tych dobrze znanych, po te bardziej niszowe, które czekają na swoje 5 minut. Dowiesz się czym się charakteryzują i dlaczego zyskały tak ogromną popularność. Na każdej stronie opisana będzie inna estetyka.
Spis treści
- Liminal Spaces – „przestrzenie liminalne”
- Poolcore – liminalne baseny?
- Dreamcore, estetyka snu
- Weirdcore, yyy… estetyka snu, ale dziwniejsza?
- Dark Paradise
- Cottagecore
- Cabincore – estetyka spokojnego życia w chatce
- Campcore (moja ulubiona estetyka!)
- Frutiger aero
- Angelcore
- Devilcore – bezpośrednie przeciwieństwo Angelcore
- Xpiritualism
- Podsumowanie
Liminal Spaces – „przestrzenie liminalne”
Liminalność, według słownika języka polskiego, oznacza „znajdowanie się w stanie zawieszenia”. I właśnie to ukazuje estetyka przestrzeni liminalnych – zdjęcia obszarów przejściowych pozbawionych życia, takich jak centra handlowe wczesnym rankiem, puste parkingi lub korytarze szkolne latem. Takie miejsca są często opisywane jako mające zatrzymany w czasie i lekko niepokojący wygląd, ale także nieokreślone poczucie znajomości, które przyczynia się do ich uroku. Przedstawione przestrzenie często obejmują architekturę i meble z końca XX i początku XXI wieku, płytki z linoleum, płytki sufitowe i chłodne oświetlenie fluorescencyjne, które tworzy oderwane, nieprzyjemne i chłodne uczucie. W ogólnym rozrachunku można powiedzieć, że chodzi tu o całkowite opustoszenie miejsc, które są dla nas nostalgiczne i znane z tego, że zazwyczaj tętnią życiem. Jest to jednak lekkie uproszczenie, bo na tym opustoszeniu opiera się wiele innych internetowych estetyk.
Jeszcze raz, od ogółu do szczegółu. Przestrzenie liminalne — co to takiego? To miejsca, które znajdują się na granicy. Światło, cień, ruch i zastój — wszystko jest tu w zawieszeniu. Pochodzące od łacińskiego limen, oznaczającego „próg”, pojęcie liminalności odnosi się do przestrzeni przejściowych: korytarzy, poczekalni, parkingów czy przystanków autobusowych. Ich esencją jest bycie punktem pośrednim — ani tu, ani tam. To miejsca, które mają pełnić praktyczne funkcje, ale wyjęte z tego kontekstu, zyskują niesamowity i niepokojący charakter.
Weźmy na przykład opustoszałą szkołę w środku nocy. W dzień pełna ludzi, świateł i dźwięków, spełnia swoją rolę. Ale gdy zapadnie cisza, a światła zaczną migotać lub całkowicie zgasną, to samo miejsce zmienia się w surrealistyczny pejzaż, pusty i wypełniony złowieszczą atmosferą. Pustka, która pozostaje po codziennym zgiełku, budzi w nas poczucie alienacji, ale i pewną nostalgię.
Jednak nie chodzi tylko o niepokój. Estetyka przestrzeni liminalnych ewoluowała, wchłaniając miejsca, które po prostu wydają się oniryczne, dziwnie znajome lub pełne melancholii. Opuszczone centra handlowe z lat 90., place zabaw, przydrożne motele — te obrazy często odwołują się do naszej zbiorowej pamięci i dziecinnej fascynacji światem. Elementy takie jak rozmazane zdjęcia, sztuczne oświetlenie, efekty kompresji czy staromodny wystrój dodatkowo podbijają poczucie oderwania od rzeczywistości i czasu.
Dlaczego ta estetyka tak bardzo przemawia do pokoleń X, Y i Z? Może to być tęsknota za prostszymi czasami dzieciństwa, gdy świat wydawał się zarówno większy, jak i bardziej tajemniczy. Przestrzenie liminalne łączą się też z innymi estetykami, jak Traumacore czy Dreamcore, eksplorującymi tematykę nostalgii, snów i pamięci.
Ciekawym kontrastem jest estetyka After Hours, która również koncentruje się na pustych przestrzeniach, ale zamiast niepokoju, oferuje spokój i wyciszenie. Liminal Space natomiast bazuje na subtelnym lęku i poczuciu, że coś jest „nie na miejscu”. Niektórzy postrzegają je jako surrealistyczne, inni jako niepokojące, a dla kolejnych mogą być po prostu obojętne. I tu leży cała magia — przestrzenie liminalne to lustra naszych emocji, odbijające, co sami do nich wniesiemy.
